Categorie archief: Uncategorized

Tourtje: muziekozie, de musical

23 april! LUX Nijmegen! Bescheiden muziektekstduo Jonge Blonde Goden! Onze eerste voorstelling! Muziek! Briefjes! Baarden!

In de 2011 had ik op dit blog de 12-delige serie Muziekozie lopen. Gedichten die je moest lezen terwijl je tegelijkertijd een clipje van Youtube aan moest zetten. Aankomende 23 april gaat “2 op reis” in première (tickets hier). Dat is eigenlijk een Muziekozie, maar dan op een podium. Samen met Laurens van de Linde brengen als onderdeel van de show Het Wilde Oosten een vertelvoorstelling met muziek als basis. En nee, dat is geen achtergrondgetokkel.

Naast onze voorstelling komt er in die voorstelling een hele vrachtlading aan toffe mensen en acts voorbij. Allemaal uit het Oosten des lands. Wordt leuk. Dus. Als je in de buurt bent.

Dit zijn de plaatsen die we allemaal aan gaan doen:
– 24 april: LUX Nijmegen, aanvang 20:30, tickets tussen 8-10 E
– 9 september: Theater Bouwkunde Deventer
– 16 september: theater Oostblok Amsterdam
– 23 september: Hedon Zwolle
– 29 september: Stadstheater Arnhem

Hier is een klein interviewtje met ons te vinden.

En hier zie je ons juichen omdat we wat doormidden hebben gezaagd:

de-opluchting-is-dan-ook-groot-als-hij-er-ongeschonden-vanaf-blijkt-gekomen

Olifantopia is geopend

Ondertussen is het pretpark Olifantopia geopend. Tijdens de presentatie op 27 november in het Nijmeegse Badhuis-theater verschenen de bundels voor het eerst op de toonbank. Vanaf nu is het pretpark/boekje dus te koop bij verschillende boekhandels en te bestellen bij mijn agentschap – het agentschap van literair productiehuis Wintertuin. Uit ervaring weet ik dat het precies past in een schoen, maar ook in een kerst-sok.

Ondertussen zijn de eerste bezoekers al langs geweest. Onder meer in de Volkskrant, de Gelderlander en op Ugenda, ANS, CJP, Cleeft, Tzum stond er wat over.

Om met Elske van Lonkhuyzen te spreken: ik ben zo blij als een olifant met een ballon.

vorm_35

(als extraatje bij deze post een kleurplaat van een ballon)

Olifantopia!

Ik heb een soort zomer- en herfstslaap gehouden. Met dit blog dan, want in de tussentijd was ik hard aan het werk aan een heus boek. Olifantopia. Een chapbook, uitgegeven door het agentschap van de Wintertuin. Het is een dichtbundel, maar ook een beetje een pretpark. Ik heb er hier en hier wat over gezegd. Hier staat een preview, in de NRC-next. En ten slotte kun je ‘m hier pre-orderen, want hij is er nog niet.

Dit is de omslag, gemaakt door de onvolprezen Ivo Duits:

Omslag-WW

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We gaan ‘m ook presenteren. Vrijdag 27 november is het eerste wapenfeit, samen met de andere agentschappers Juliet Gagnon, Helena Hoogenkamp en Lotte Lentes in theater het Badhuis in Nijmegen, als onderdeel van het Wintertuinfestival. Op 15 december volgt de officiële perspresentatie in Pakhuis de Zwijger. In het nieuwe jaar staat een toertje langs Groningen en Utrecht gepland, met een Olifantenfeestje als einde.

Writer in residence in Zwolle

Vorige week was ik een aantal dagen Writer in Residence in het Stedelijk Museum in Zwolle, bij een project van Firma Weijland en Luc Onderbeke. ‘Kunst en Arbeid‘ heet het, en het gaat over het industriële verleden van Zwolle en de verbinding tussen arbeid en kunst.

Ik was nog nooit Writer in Residence. Ik schreef er gedichten die ik daarna in kastjes heb gestopt die je in het museum kunt vinden.

Een van de gedichten nam ik mee terug. Dat was deze:

STOOMMACHINE

NIETS, riep ze over het geluid van de machine heen,
ER IS NIETS. Ik richtte mijn ogen weer op de band,
daarna op het paneel, band, paneel,
band, paneel, band.

Het is een heel andere tijd,
dat weet ik wel. Er is veel veranderd.

In de meeste fabrieken gebeurt niks.
Ze staan leeg: machines staan als mensen
naast elkaar, te wachten op werk. Maar er gebeurt niets meer.
Stroken stoflicht beginnen bij de bovenste ramen
en grijpen naar de met olievlekken bedekte vloer.
Verder is er spinnenrag, een muis misschien,
niets waarvoor de fabriek is ontworpen,
vindt daar nog plaats.

In de meeste fabrieken is dat zo,
maar niet in de onze.

In de onze
staat ze stellig te ontkennen dat er iets aan de hand is,
met haar grote dikke lokken die daarbij over haar gezicht heen schuiven,
zweet meenemen, daar gebeuren nog dingen.

Jaarverslag: Diederik en ik

Anderhalve week geleden Nico Dijkshoornde ik bij het eindejaarsdebat van het Soeterbeeckprogramma, op de RU. Een debat over de belangrijkste nieuwsfeiten van 2012 dus. Hierbij het verhaal/gedicht dat ik tijdens het debat schreef, met wat kleine aanpassingen:

Diederik en ik

Diederik en ik besloten die ochtend in alle vroegte een wandeling te maken.

Op het strand lag een homp vlees
Diederik wees,
en mompelde dat het een walvis is

We zijn er heen gaan lopen.
Diederik zuchtte: ‘Ik ben pas begonnen met deze wandeling, maar ik ben nu al doodop’
We besloten even te gaan zitten.

Op een walvis gezeten keken Diederik en ik
wat uit over de zee.
De zee die zich terugtrekt, de zee die optrekt.
Wispelturigheid.
Daar hou ik van.

‘Ik heb je wel drie keer gebeld deze week, maar je nam niet op.’ zei ik tegen Diederik.
´Je bent zo saai´, antwoordde hij. ‘Je bent nooit eens straatcoach geweest.’
We zwegen een kwartier.

Toen begon Diederik:
´Daar zit ik dan
op een saai stuk strand,
met een saaie man, op een saaie stervende vis,
kijkend naar een eeuwig wispelturige zee.
Wat een verschrikkelijk leven.

Alleen met onze fantasie kunnen we uit de saaiheid breken.
Ik verzin wel wat. We schrijven een column, een boek of een onderzoek.
Om het even wat.´

En we gleden van de walvis af
en liepen naar huis,
naar ons eigen altijd saaie huis.

Woelmuis

Tussen het mentorpapaschap van de RU-introductie door, vond ik de tijd om tijdens de Waai-week, twee weken geleden in de Nijmeegse Paraplufabriek, het volgende rommelige tekstje te schrijven:

Dan rest mij nog wat huishoudelijke mededelingen: een recensie van mij is te vinden in het nieuwste nummer van Volonté Générale. Op Manuscripta kon ik mijn literaire stoelendans-titel niet prolongeren. Johan Roos is de nieuwe kampioen. Een interview met mij is te vinden in het nieuwe nummer van het Vlaamse tijdschrift De Auteur. Komende 10 september Dijkshoorndicht ik in de LUX naar aanleiding van een verkiezingsdebat, en 17 oktober sta ik op het Nijmeegse poëziefestival Onbederf’lijk Vers. Tot zover de mededelingen.

Collectiefje: onze oom

Seb, Elske en Wout hebben al een tijdje stiekem een collectiefje. Het heet: collectiefje. We lezen nooit iets aan elkaar voor, en brengen liever nooit iets naar buiten, maar eens moet de eerste keer zijn. De opdracht was: schrijf iets in een half uur dat begint met de zin: “Toen onze oom eindelijk door had dat hij geen keus had, gaf hij ons een teken”.

Elske deed er dit mee
Seb maakte er dit van

En dit was die van mij

onze oom

toen onze oom eindelijk door had dat hij geen keus had
gaf hij ons een teken
het was geen heel speciaal teken
iets met vuisten ballen en in driftig in de lucht zwaaien

misschien was het eerder een gebaar

de hele zaak is achteraf gezien
een beetje geëscaleerd
als ik eerlijk ben
had ik er sowieso al nooit echt vertrouwen in

maar mark zei: ‘boerengolf. dat wordt fantastisch!’

de kneus

het was te heet en de koeien wilden niet weg bij hole 2

op het vuistenteken van oom begonnen we te rennen
oom voorop – op die beesten af – maar
op een bangig kalf na
bleven ze allemaal staan

‘nog een keer’ riep mark

we botsten onze hoofden
tot we vlekken begonnen te zien