Categorie archief: Rechtsche poëzie

Rechtse Poëzie 3: zee, strand, schelpen

Rechtse poëzie is poëzie die inspeelt op de behoefte van de consument. En dan met name de digitale behoefte. Het is namelijk flink balen als je na een fijne zoekopdracht niet op de site komt waar je moet wezen. Daarom: poëzie geschreven naar aanleiding van de Google-zoektermen die naar deze blog hebben geleid.

Met deze keer de zoekopdracht:

Vraag me ook niet waarom iemand daarnaar zoekt.

Zee
Kom, zei de neushoornvogel
Met een geluid alsof hij aan een
Langdurige verkoudheid leed,
Maar het was de kater maar,
Zei hij en we gleden het water in.

Strand
Gewikkeld in harde handdoeken
Lazen we vervolgens elk een boek.
Hij las iets van Toon Tellegen,
Omdat die eekhoorns daarin zo mooi menselijk
Worden beschreven,
Vond de neushoornvogel.

Schelpen
De neushoornvogel en ik
Zijn eigenlijk twee kleine schelpen.
De neushoornvogel snapte die
Metafoor niet, net zoals regel-
Afbrekingen. Je kunt het ook niet helpen,
Dat je de hoge poëzie niet begrijpt,
Zei ik hardop sussend. Je bent immers
Een neushoornvogel.

De neushoornvogel knikte instemmend.

Advertenties

Rechtse Poëzie #2: Keiharde porno!!

Rechtse poëzie is poëzie die inspeelt op de behoefte van de consument. Wanneer iemand deze site bereikt met een zoekterm die weinig met poëzie te maken heeft, wordt daar wat aan gedaan. Omdat u dat als hardwerkend Googlemens verdient.

Met deze keer: interculturaliteiten! Of beter gezegd: ‘vrijende Chinese meisjes’. Deze informatieve term leidde namelijk vele malen tot dit weblog, met waarschijnlijk de nodige frustraties als gevolg, want vrijende chinese meisjes waren hier tot op heden niet te vinden. Tot op heden.

vrijende chinese meisjes

we speelden Mavis Beacon Teaches Typing
want dat was het enige spel
dat er was, en we deden het staand,
want computeren was toen nog zoiets als telefoneren

we hadden ook twee chinese meisjes
die sliepen op een eigen kamer met een tweepersoonsbed
ik fantaseerde wel eens dat zij daar dan
met de dijen tegen elkaar aan

dat waren de momenten dat ik mis tiktr
je bent af, zei zus, nu ben ik,
grommend stapte ik van het computertafeltje weg
en vroeg de chinese meisjes ons thee te brengen

Rechtse poëzie

Stef Blok verwoordt het maar mooi: kunsten moeten zich meer naar het aloude economische principe van vraag en aanbod gaan gedragen. Oftewel: de kunst moet maken wat het publiek wil zien, niet andersom. En gelijk heeft ‘ie. Weg met de hippie-ideeën van die linxe Bolkestein.

En waarom niet beginnen met de poëzie? Vraag en aanbod-poëzie. Maar hoe bepaal je het aanbod? Simpel: Google-zoektermen. Als ik naar alle Google-zoektermen kijk op deze site doet het me pijn te zien dat het merendeel van de Googlelaars op deze site waarschijnlijk niet heeft gevonden wat hij of zij zocht. En dat is toch jammer? Daar komt gelukkig vanaf nu verandering in. Zoekt iemand een sombere piraat? Dan krijgt ‘ie een sombere piraat.

Met deze keer: een eenzame ziel tikte ooit de zoekterm “playmobil armpjes los” in. Hij kwam op deze blog, en vond na lang en koortsachtig zoeken niets dat wees op losse armen van een playmobilpoppetje. Maar vanaf heden zal hij voor zijn behoefte hier wel degelijk terecht kunnen. Eindelijk.

Playmobil armpjes los

Vanochtend trok ik de armen uit een playmobil-poppetje.
Het keek me aan en ik keek naar het raam waarachter kolkende
spreeuwen zich naar beneden suisden. Ik woonde in een flat.
Het appartement was klein en een beetje muffig en er
Lag nog wat speelgoed van een oude bewoner. In een doos.
Ik vond het in de kast die ik over had gekocht. En vandaag
wilde ik graag de armen heffen. Playmobil. Dat was het.
Het poppetjeshoofd heeft me ellendig lang aan staan kijken.

Ik ben daarna naar de kerk gegaan. Er stond een zwerver
bij de ingang die met een handslag de deur voor me
Opende. Hij keek verdacht langdurig vrolijk. Het is fout
Ze te wantrouwen, heb ik altijd gedacht. Maar met de jaren
leer je: dat schuurt de waarheid. Ik sloot de ogen, hoorde het gekreun
van beukenhout. Flitsen van afgevallen armen, zonder enig
gekrijs of wat dies meer zij. Een mens te zijn, zei ze,
tussen verdriet en verlangen. Buiten kolkten de spreeuwen.

Pessimistische zeerovers

Vandaag vond iemand deze site met de zoekopdracht “sombere piraat”. Reden genoeg dus om een nieuwe post te plaatsen. Die gaat overigens niet over piraten, maar over bèta-zaken, want dat mag verdorie ook wel eens een keer. Als u liever iets met een neerslachtige oceaanvandaal wilt zien, uiterst begrijpelijk, dan kunt u altijd even hier kijken.

Wanneer er opnieuw iemand deze blog heeft bezocht zal ik daar natuurlijk weer melding van maken. Ik hou u op de hoogte!


Forces acting on a foil

In de tijdschriften die we uitgedeeld kregen
Zagen we foto’s van meiden die aan elkaars haren zitten
En een artikel van A. de Propellerman
Over de werking van de schildklier

Leraartje M. blaaskaakte dat we dat artikel beslist lezen moesten,
Want het was belangrijk en de rest van het tijdschrift was prut
Zeker de foto’s van de meiden die aan elkaars haren zitten
We zouden er hormonen van krijgen – hormonen aan verspillen

A. de Propellerman zei:


null

en eindigde zijn medische rapportage met:

“wat stelt zo’n schildklier nou eigenlijk voor,
laten we nu meteen
met z’n allen naar de kroeg gaan op de hoek van de Korte Biltstraat
en veel te veel slecht getapte biertjes drinken”

Ik ben daar geweest
In die kroeg op de hoek van de Korte Biltstraat

Er was niemand.