Writer in residence in Zwolle

Vorige week was ik een aantal dagen Writer in Residence in het Stedelijk Museum in Zwolle, bij een project van Firma Weijland en Luc Onderbeke. ‘Kunst en Arbeid‘ heet het, en het gaat over het industriële verleden van Zwolle en de verbinding tussen arbeid en kunst.

Ik was nog nooit Writer in Residence. Ik schreef er gedichten die ik daarna in kastjes heb gestopt die je in het museum kunt vinden.

Een van de gedichten nam ik mee terug. Dat was deze:

STOOMMACHINE

NIETS, riep ze over het geluid van de machine heen,
ER IS NIETS. Ik richtte mijn ogen weer op de band,
daarna op het paneel, band, paneel,
band, paneel, band.

Het is een heel andere tijd,
dat weet ik wel. Er is veel veranderd.

In de meeste fabrieken gebeurt niks.
Ze staan leeg: machines staan als mensen
naast elkaar, te wachten op werk. Maar er gebeurt niets meer.
Stroken stoflicht beginnen bij de bovenste ramen
en grijpen naar de met olievlekken bedekte vloer.
Verder is er spinnenrag, een muis misschien,
niets waarvoor de fabriek is ontworpen,
vindt daar nog plaats.

In de meeste fabrieken is dat zo,
maar niet in de onze.

In de onze
staat ze stellig te ontkennen dat er iets aan de hand is,
met haar grote dikke lokken die daarbij over haar gezicht heen schuiven,
zweet meenemen, daar gebeuren nog dingen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s