Het twintigste bericht

En na de winter volgt uiteraard…

Gangen en molshopen

In de metro gaf hij me een knappe prent van het operagebouw
Dat is het mooiste operagebouw dat ik sinds tijden heb gezien
Zei ik, om maar iets te moeten zeggen
Hij knikte tevreden en omdat ik dacht
Dat hij nog iets over het steeds betere lenteweer wilde horen
Stond ik op en liep naar buiten

Boven was er een rotonde
Met een enorme boom en wat kleine stralen erdoorheen
En nog wat mensen op een bank die naar rusteloze dingen wezen
En verder niets

Toen ik weer afdaalde werd ik aangesproken door een vrouw
Die wilde weten waarom ik toch telkens op dat kaartje zat te kijken
Misschien was ik de weg kwijt dit was de plataanstraat of iets dergelijks

Ik liet de prent zien en ze knikte en begon me te vertellen over het operagebouw
Hoe wij allen diep van binnen ergens een dikke operazangers hebben die naar boven komt
Op dagen dat we het liefst alleen vooruit naar onze schimmen willen kijken
Die zich een weg door de tunnel snellen

Ik heb de prent op zak gedaan en verder nooit meer aan iemand laten zien.

—-

Voor de mensen die er toevallig gisteren bij waren in café De Nieuwe Maan: de kaart is zojuist aangekomen!

Advertenties

Een Reactie op “Het twintigste bericht

  1. En nu pas vind ik de rust om het te lezen… maar mooi! En zo herkenbaar ook .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s