Het zeventiende bericht

Ik zoek de mensen die ik verloren ben in de sneeuw maar kweetniet of dat hoogdravend is of idioot

Ik zoek de mensen die ik verloren ben in de sneeuw
Maar kweetniet of dat hoogdravend is of idioot
Ik zoek de woorden die ik verloren ben in de sneeuw
Maar kweetniet of dat hoogdravend is
Ik zoek de moed die ik verloren ben in de sneeuw terug
Maar kweetniet of dat hoogdravend is of idioot
En ik zoek de sleutel van mijn kastdeur
Die koude letters schrijft in de sneeuw
En ik weet dat het idioot is

De meesten die zonder schoenen of naam
Door de straten gaan noemen we beesten of
Armoedzaaiers of ook wel eens een mus

Het betekent niets voor de korrel zand in mijn hand
Dat wij hier zo buiten staan en meeuwen aan vorst
Trotseren, dat we eindeloos ver van huis zijn geraakt

En nog vele kilometers over bruggen moeten gaan
Voordat de haard elektrisch stookt de pantoffels roken
De stof verdampt en de poten van de mensen in de sneeuw
Buiten kraken rakelings langs onze deur want diep
Binnen in de goesting van dit kleine dorp aan zee
Zijn wij twee mussen die zonder de seizoenen
Elkaars vergeten mensen zijn


Gedicht voor de inluiding van de winter, afgelopen dinsdag in café Marktzicht, Nijmegen.

Advertenties

Een Reactie op “Het zeventiende bericht

  1. Pingback: Het twintigste bericht | De losse armpjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s