wildgraaf

het bos waar we in renden had hoge takken als daken
en lage takken als muren en de bladeren wapperden maar wat
onze handen glipten over de natte varens
eronder onze voeten en de grond van mos als een vast land

je begint te praten in het zomaar enkel om me niet kwijt te raken
ik ben normaal een deftig persoon en draag hoge hakken
en de piano staat in een soort salonachtig bijgebouw
ik speel er zelden op de huishoudster maakt hem schoon met groene zeep

soms als ik ’s nachts in het diepst van mijn dekens luister
hoor ik slordige dames vunzige liedjes spelen
de toetsen klinken in hun handen als watervallen van modder
het water klettert tegen onze knieën

we zullen erdoorheen moeten waden zeg ik haar
ze let niet op haar voeten die in het slik steken
ze houdt mijn wandelstok vast en de dolk van hout die ik haar sneed
de stroming is sneller dan we dachten ik grijp naar alles wat drijft

mijn slik is water geworden en de zalmen als muren
je huis is een gerechtshof waarvoor wij moeten boeten
als een eenzaam protest hoor ik achter het hoge raam
een dame die zacht begint te praten

————–

Deze en andere gedichten (waarvan er eentje ook al eerder hier geplaatst werd) deze week te lezen op Krakatau

Advertenties

3 Reacties op “wildgraaf

  1. Mooi Wout!
    Hoe nieuw is deze .nu?

  2. Jules Deelder merkte niet lang geleden op:
    ‘Nou ja de gedichten… ’t Is de bedoeling dat gedichten toch altijd al een soort van de kortste vorm van… En de uiterste vorm van… He? Dat zegt het woord ‘dichten’ al. Dat je ’t bij mekaar brengt tot… Tot… Ja. In een paar woorden terugbrengen.’

    Daarop inhakend: ik zou twee kwatrijnen schrappen. Dit ter meerdere glorie van de echte brille in dit gedicht, namelijk: ‘en de bladeren wapperden maar wat’.

    Daarom draait alles. De bladeren die maar wat wapperden.

    Het is een misvatting namelijk dat details of het unieke belangrijk zijn. Over duizend jaar staat alleen die ene regel nog, omdat de rest volstrekt verleden tijd is. Of wellicht pretendeert dan iemand anders met het overige een grootse daad of iets bijzonders.

    Dan nog. De ‘bladeren die maar wat wapperen’, ik zou er mijn linker kleine teen voor geven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s